Όταν το κράτος αποκλείει τους ανθρώπους που παλεύουν περισσότερο
Δεν πρόκειται για μια απλή διοικητική απόφαση.
Πρόκειται για έναν αποκλεισμό.
Η νεαρή ιατρός Αικατερίνη Μποφίλιου, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, με αποδεδειγμένη επιστημονική επάρκεια και μια ζωή γεμάτη αγώνα απέναντι σε μια βαριά, χρόνια νευρολογική αναπηρία, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με ένα σύστημα που της κλείνει την πόρτα.
Όχι γιατί δεν μπορεί.
Αλλά γιατί δεν “χωράει” σε έναν κατάλογο.
Το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ) απέρριψε το αίτημά της για υπεράριθμη τοποθέτηση στην ειδικότητα, επικαλούμενο ότι η πάθησή της «δεν περιλαμβάνεται» στις προβλεπόμενες. Με μια φράση, αγνόησε πλήρως την πραγματικότητα:
μια μόνιμη, μη αναστρέψιμη νευρολογική νόσο με σοβαρές κινητικές και λειτουργικές επιπτώσεις.
Ακόμα πιο εξοργιστικό όμως είναι το εξής:
Το ίδιο σύστημα που σήμερα της αρνείται την επαγγελματική της εξέλιξη, είναι το ίδιο που στο παρελθόν αναγνώρισε την κατάστασή της.
Το Πανεπιστήμιο (ΕΚΠΑ) της παρείχε εύλογες προσαρμογές κατά τη διάρκεια των σπουδών της — αναγνωρίζοντας έμπρακτα ότι πρόκειται για άτομο με αναπηρία που δικαιούται στήριξη για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του.
Και τώρα;
Το κράτος, δια των αρμοδίων οργάνων του, έρχεται να ακυρώσει στην πράξη αυτή την αναγνώριση.
Να της πει ότι μπορείς να σπουδάσεις, αλλά δεν μπορείς να εργαστείς.
Μπορείς να προσπαθείς, αλλά μέχρι ενός σημείου.
Αυτό δεν είναι απλώς αντίφαση.
Είναι θεσμική υποκρισία.
Η Αικατερίνη δεν ζητά καμία “χάρη”.
Ζητά αυτό που προβλέπει η ίδια η έννομη τάξη:
εύλογη προσαρμογή.
Ένα πλαίσιο ειδίκευσης που να λαμβάνει υπόψη την κατάσταση της υγείας της — χωρίς εξοντωτικές εφημερίες που αποδεδειγμένα επιδεινώνουν την κατάστασή της.
Αντί αυτού, λαμβάνει μια τυπολατρική απόρριψη.
Χωρίς ουσιαστική αιτιολογία.
Χωρίς πραγματική αξιολόγηση.
Χωρίς σεβασμό.
Και ενώ η διοίκηση κλείνει την πόρτα, η ίδια δεν σταματά να διεκδικεί το αυτονόητο.
Η Αικατερίνη έχει ήδη προσφύγει στον Συνήγορος του Πολίτη, αναζητώντας δικαίωση απέναντι σε μια απόφαση που θίγει ευθέως τα δικαιώματά της ως άτομο με αναπηρία και ως νέα επιστήμονας.
Τα αποτελέσματα της παρέμβασης αναμένονται — και μαζί τους αναμένεται να κριθεί αν η διοίκηση θα συνεχίσει να αγνοεί ή θα υποχρεωθεί να συμμορφωθεί με τις αρχές της ισότητας και της δικαιοσύνης.
Το μήνυμα που στέλνεται σήμερα είναι επικίνδυνο:
Αν η αναπηρία σου δεν είναι “στη λίστα”, δεν υπάρχεις.
Αν δεν ταιριάζεις στο καλούπι, αποκλείεσαι.
Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι σέβεται τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, τέτοιες αποφάσεις δεν είναι απλώς άδικες — είναι ντροπιαστικές.
Και το ερώτημα πλέον είναι ξεκάθαρο:
Ποιος αποφασίζει ποια αναπηρία αξίζει στήριξη και ποια όχι;
Με ποιο δικαίωμα αποκλείεται ένας άνθρωπος που έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί, να προσφέρει και να προχωρήσει;
Η κοινωνία δεν μπορεί να σιωπά.
Γιατί σήμερα είναι η Αικατερίνη.
Αύριο μπορεί να είναι οποιοσδήποτε άνθρωπος που δεν “χωράει” στα κουτάκια ενός απρόσωπου συστήματος.
Η ισότητα δεν είναι λέξη.
Είναι πράξη.
Και σήμερα, αυτή η πράξη απουσιάζει.

Επιστροφή στα Άρθρα